Trip Toscane mei 2015


geschreven door CLUBITALIA op in categorie Toscane met 0 Reacties


Enotoerisme Toscane, Chianti Classico en Montalcino regio 

Beste lezer. U bent al lang niet meer argeloos, want sinds mijn vorig verslag over Como  zijn al heel wat reizen door ons onvermoeibaar koppel ingericht. Het zal dus met de jaren wat lastiger worden om u, beste lezer, tot de lectuur van dit reisverhaal aan te zetten. Gelukkig was Toscane een première en telt Italië nog veel regio’s … we zijn dus nog voor een tijdje zoet. Aan de slag, dus.

Norbert

Organisatie : Marc en Tiny

Verblijf: Al Gelso Bianco, Barberino Val d’Elsa - Toscana – zie www.clubitalia.eu

Woensdag  12 mei 2015
Al doende leert men. Dat zullen de deelnemers van de vierde “wijn- en festijntrip” wel  gedacht hebben. Daarom hadden de meesten een extraatje ingebouwd voor of na het major event!  De enen om wat in te lopen, de anderen om uit te blazen. ‘t Is maar hoe je het ziet en beleeft!  Zoals verwacht kwamen de koppels binnen rond de voorziene uren, het aperitief was trouwens aangekondigd tegen 19u00, voorafgegaan door een kort geleid bezoek aan de Fattoria Valacchi. Als het over wijn - en in mindere mate olijven -  gaat,  heeft men het over de Fattoria Valacchi: een niet zo groot familiebedrijf in de Chiantistreek en in het bijzonder in Barberino Val d’Elsa, wijk Sant’Appiano. Ze bezitten veel rode en een kleine hoeveelheid witte druiven, met, gelukkig voor rood, de Sangiovese – hoe zou het anders kunnen - als hoofddruif. Wijnboeren experimenteren graag, ze kunnen daardoor ook een breder palet aan smaken naar voren schuiven, dus ook hier; ze kunnen daarmee ook de klanten beter verleiden en dat is altijd lekker meegenomen. Het bedrijf staat onder de leiding van een gedreven jonge vrouw, Irene Sanesi.  Rond 18u00 heeft zij ons in het domein rondgeleid en onmiddellijk was het duidelijk:  Valacchi als naam is verbonden met de wijn, al bestaat die naam uit de dertiende eeuw niet meer. Maar het gaf een zekere grandeur en de familie Sanesi  gebruikt die vandaag voor de wijn. Deze wijnen presenteren zich vandaag als zuivere Chianti, al dan niet met een Riserva label. Daarnaast vinden we de Gelso, hier ook met de fijnere Riserva. Deze wijnen krijgen wat Cabernet bij de Sangiovese.  Hun derde soort, de Valicaïa, brengen ze op de markt samen met de Fattoria delle  Fornacelle een verre gebuur, die ze in feite in de loop der jaren hebben overgenomen.   Deze “Super Tuscan”, what’s in a name, is voor velen onmisbaar maar teert ook op zijn naam. Vergeet toch niet dat bij vele Super Tuscan wijnen de Italiaanse druif in de minderheid is, en zo ook bij Valicaïa, een lekkere wijn met als hoofddruiven Cabernet en  Merlot.

En  “Al Gelso Bianco” dan? Dit label refereert naar het  toeristisch aanbod dat er zeker mag zijn.  Mooie separate identiteiten met veel comfort, een beetje in villastijl, voor een viertal personen en volledig uitgerust met een keuken, badkamer, salon enz.. De Gelso Bianco zelf verwijst meer in het bijzonder naar een zeer oude moerbeiboom waar je niet naast kan kijken bij het binnenkomen van het domein. Hij fungeert, door zijn pracht en zijn centrale plaats, zowat als verzamelpunt alvorens de dagactiviteiten van start gaan.

Zoals aangekondigd werd het aperitief uitgeschonken rond 19.00 uur, samen met de aankomst van de laatste gasten, Marc en Linda. Ze waren maar in de late namiddag uit Charleroi vertrokken.  Het avondeten was ter plaatse voorzien, veertien gasten aan een lange tafel, tweeënveertig glazen … ook aan water had men gedacht!  Marc, onze Capo, nam de tijd om nog eens aan iedereen het proeven gevolgd door de verplichte quoteringen  uit te leggen. Want, beste lezer, het spel van punten geven is een duidelijke opdracht voor proevers. Op zo’n 4-daagse krijg je voldoende tijd om je in die moeilijke maar o zo aangename oefening te bekwamen. Het avondeten, bereid door de mensen van de plaatselijke keuken was all’italiana.  Zuivere producten, duidelijke smaken, rijkelijk gepresenteerd en mooi in harmonie met de begeleidende wijnen. De vermoeidheid sloeg bij de ene wat vroeger toe dan bij zijn of haar gebuur, maar de zachte avond viel over 7 tevreden koppels neer….

Donderdag  13 mei 2015
Als de zon opkomt in de Val d’Elsa zou iedereen al buiten moeten zitten … en genieten.  Zoveel moed hadden de meesten niet, maar sommigen verschenen aan de ontbijttafel met de frisse geur dat enkel een buitenzwembad kan meegeven, of is het niet zo, Gino?  Zalig, al is daar wel wat moed voor nodig. Een busje zou ons komen halen, vrij vroeg want de verplaatsing naar Montalcino is niet van de poes. Als je op die wegen een 30 km. per uur haalt doe je het goed, rijden neemt wat tijd. Daar werden we verwacht bij Il Palazzone. Een degustatie van diverse Brunello jaargangen met commentaar en begeleiding van  Laura, daar kijk je naar uit. Het was voor een aantal onder ons niet de eerste keer.  Laura, een dame die eerst in Oxford haar degree verwierf in Engelse Letterkunde en dan haar hart verloor in Montalcino aan de wijn en haar echtgenoot Marco Sassetti, een heerlijke verschijning die ze met veel liefde “The Aboriginal” noemt. De deelnemers aan deze reis weten waarom, anderen moeten maar eens langsgaan. Marco is de general manager van de wijngaard en Laura is verantwoordelijk voor marketing, financiën en administratie. Het domein is eigendom van de rijke Amerikaan Richard Parsons en loont zeker de moeite. Ga eens langs bij Palazzone en je zal begrijpen waarom.  Laura werd bijna lyrisch toen ze over haar baby sprak. Ze is bijzonder trots op de Brunello 2010 die nog enkele jaren kelder verdient, maar ook de 2009 is een succes. Ik kan me inbeelden dat de quoteringen van de deelnemers ook de hoogte zijn ingegaan. Onlangs dronk ik nog de Brunello 1999, hij was nog jong van smaak, mooi in balans en zonder een vleugje ‘tuile’ in de kleur.  Ik kan Marc enkel aanraden dat domein te koesteren.  Die mensen zullen ons nog verbazen. De tijd vliegt en het is een hongerige groep die zich aanmeldt op de Piazza del Popolo, aan de ingang van de vineria Le Potazzine (de musjes).  Ze waren ons even vergeten, vrij klassiek in Italië, maar in een oogwenk worden 14 plaatsen opgesteld op het terras en schenkt men een glas lekkere witte wijn uit … op kosten van het huis, om alles goed te maken (ook vrij klassiek op het schiereiland) ... en wie zijn wij om dit edele vocht aan onze neus en tong te laten voorbijgaan?  Een uur later maakten we ons al op voor de volgende proeverij. Het busje stond klaar voor een korte verplaatsing want Val di Suga ligt op de heuvel die naar Montalcino leidt. We werden ontvangen in een mooie Tenimento aan een kleine Lago, en de zon was goed doorgebroken, dus eerst met de volle groep wat info krijgen met de voeten tussen de wijngaarden. Alles in het Engels en dus voor iedereen verstaanbaar. Daarna werden we naar binnen gevraagd en kwamen we terecht in een grote zaal waar we  een onderblad kregen  met vijf kringen, bestemd voor vijf mooie glazen: meer moet dat niet zijn. Eerst de klassieke inzet met een lekkere Rosso di val di Suga. Daarna kregen we 4 Brunello’s  (of is het Brunelli?) te proeven. In Val di Suga is men trots op zijn terroir en in het bijzonder op de verschillende plaatsen waar ze gelegen zijn ten opzichte van Montalcino. Ze beheren 3 plaatsen: in het noorden de Vigna del Lago, in het zuidoosten de Poggio al Granchio en in het zuidwesten de Spuntali.


We proefden eerst de  basis Brunello die een klassieke blend is van de 3 regio’s en als een zeer evenwichtige wijn overkomt, en voor een redelijke prijs. Daarna kregen we de gelegenheid  om de drie wijnen uit de verschillende locaties te proeven, wat niet alle jaren gebeurt. Omdat ze ook niet elk jaar op de markt komen.  In 2009, een zeer goed jaar,  waren de verschillen duidelijk te proeven: een Granchio met veel mineraliteit, de Vigna del Lago duidelijk de zachtste, fluweelachtig, fruit en minder tannine, de Spuntali uit de warmste kant, zandgrond, een krachtige wijn met mooie kersensmaak. Wat een aangename ervaring want ik kan me inbeelden dat je niet vlug de 3 Brunelli van Val Di Suga samen te proeven zal krijgen.

Het is met dit palet aan smaken in de mond dat we opnieuw het busje richting Val d’Elsa namen. We kregen er wat tijd om te rusten of te zwemmen want de dag was nog lang niet voorbij.  Het avondmenu “una Cena a Sorpresa” was aangekondigd als een creatie van Gino, enkele sterren in de Michelin … een ommeke meer dan waard.  Na het aperitief zijn we dan maar gestart met Vitello tonnato. Een gevaarlijke start want geen enkel voorgerecht kan zo verschillend zijn als dit. De versie van Gino was lekker, met pure smaken. Daarna werden onze papillen op de proef gesteld met een Ravioli met een heerlijke vulling van scampi … Als hoofdgerecht werd konijn geserveerd en als dessert kregen we Panna cotta.  Wat wil je nog meer als je al dat lekkers mag mengen met de betere wijnen van het huis: de Gelso Riserva en de Super Tuscan Valicaïa … de frisse meinachten brachten ons wat dichter bij elkaar, de late avondklok hoorden we niet meer.

Vrijdag 15 mei 2015
Is het de speling van het lot of de positieve geest van de verantwoordelijke voor het programma, want het viel echt mee dat de bus elke morgen wat later op de afspraak verscheen. De zon had op deze luie morgen wat problemen en de temperatuur was maar zus en zo. Toch stonden we allen na het ontbijt klaar om er weer in te vliegen. Het zou een zuivere Chianti dag worden:  in de voormiddag waren we te gast in San Leonino,  en daarna zouden we het mooie Castellina in Chianti bezoeken.  Het was onder een lichte regendreiging dat we met ons busje in San Leonino aankwamen. Na enkele dagen kent zowat iedereen al het protocol: je begint met een bezoek aan de wijngaarden en de installaties, om te eindigen met een gezonde proeverij, daarna zouden we wel ergens een stek hebben om te lunchen … het zou die dag toch even anders uitvallen.

Het viel ergens tegen dat de regen aanhield en dus kregen we al bij aankomst te horen dat  daardoor het gedeelte met de uitleg over de wijngaarden wegviel. Het geheel oogt kleiner dan de vorige Tenuta, maar het is vooral wat dichter bij elkaar. Tijdens de uitleg van de gids had hij het over de moeilijke tijden enz. Het is ook zo dat de meeste eigenaars eerst alles vernieuwen dat enigszins in contact staat met de klant, later komt dan de rest. Dit kwam nog meer tot uiting toen we gevraagd werden in de zaal waar de degustatie zou plaatsvinden.  Een mooie zaal, veel licht met tafels per vier en in het midden een grote tafel vol hapjes op zijn Italiaans, heel  wat soorten crosTiny, zijn grotere broer, de Bruschetta  en dan de bekende schotels met kaas, charcuterie en andere lekkere antipasti … meer dan voldoende om nog een tweede groep als de onze eten te geven.

We zaten midden in de Chianti, en Sangiovese is een wonderbare druif, de degustatie was dus al geslaagd op voorhand. Vooral de eerste en laatste wijn van de 4 leken een grote groep proevers te overtuigen. De eerste, de jonge Governo, komt in de categorie wijnen die meestal vanaf de eerste dronk alles mee hebben: lekker, rond, fruitig en een lage prijs. Te gebruiken in vele omstandigheden en zeer vlug moeders mooiste. Jaren geleden had ik ook dat gevoel met de Sassella uit Lombardia. Ik voorspel  de Governo een mooi parcours bij La Fattoria, die landelijke Italiaanse enclave even buiten Gent, een wijn die prijs/kwaliteit mooi presteert. Als mooie wijn kwam ook de Monsenese, Chianti  Classico Riserva, uit de proeverij. Uiteraard hadden we al beter edel  vocht gedronken, maar voor meer dan het dubbele in prijs, en dat moeten we toch altijd laten meespelen in onze quotering.  Ondertussen bleven we kijken naar al dat lekkers in het midden van de zaal. Het was al rond het middaguur en we waren verwacht voor de pranzo, het middageten.  De beslissing was snel en vrijwel unaniem : het restaurant werd bedankt maar beleefd afgebeld en de ontvangstruimte werd in een mum van tijd omgevormd tot een zeer tijdelijke pop-up resto gespecialiseerd in antipasti en licht geroosterde broodjes met toppings … uiteraard rijkelijk overgoten met de eerder  geproefde en goedgekeurde wijnen … zalig!

De namiddag brachten we door in Castellina in Chianti, een vroegere versterkte stad die, zoals vele kleine steden in de regio maar al te best gelukkig zijn dat ze “in Chianti” aan hun naam kunnen toevoegen. Voor hen is dit een vrijgeleide naar de faam, een label van kwaliteit, een zekerheid van toeristische aanwezigheid. Je mag wel niet vergeten dat vele winkels in de vroege namiddag gesloten blijven. Gelukkig voor ons hadden terrasjesuitbaters, ijsverkopers, apothekers, schoenenverkopers ed. die namiddag besloten hun deuren open te houden.  Na een rustige terugkeer naar de heimat in Sant’Appiano, konden we  genieten van een welverdiende rust. We spraken af om tegen het begin van de avond met enkele wagens naar het restaurant l’Antica Quercia te rijden. Enkel Hendrik en Gino namen de uitdaging aan om de afstand 2 keer,  zowel bij licht als in de donkere nacht, af te ronden. Het eten was lekker, de drank volgde, het restaurant was leeg toen we er aankwamen en barstensvol bij ons vertrek, het was genoeg geweest … tenminste voor enkelen, de rest vond nog wat wijn en gezelligheid bij nachtelijk bijpraten. De laatste dag wacht ons op met zuiver toerisme en uitleg door een gids!!



Zaterdag 17 mei  2015
Siena!!  De meesten onder ons en wellicht ook bij de leden van onze wijnclub werden al eens of meerdere malen geconfronteerd met de intieme schoonheid van deze stad. Toch blijft de magische aantrekkingskracht bestaan en is een extra bezoek steeds graag meegenomen. Als het dan nog kan worden opgewaardeerd  door de aanwezigheid van een jonge enthousiaste gids, Arber (dank u, Hendrik), dan kan men zich niets beters voorstellen om de laatste dag van ons bezoek te vullen. De heenreis verliep vlekkeloos al moet je toch over wat rijkunst beschikken om de juiste plaats van afspraak te bereiken.  Vele mensen gebruiken de trap en roltrap aan de Via Baldassarre Peruzzi om dan uit te komen op het groot plein voor de Basilica di San Francesco. Onze jonge gids liet ons al het interieur bewonderen en nam ons ook mee naar de aanpalende Facolta di Economia. Alles viel in de plooi, het was een mooie dag en we hadden zelfs eens een “droge” voormiddag. De verbinding naar het centrum is eenvoudig want Siena mag dan wel een stad zijn, het behoudt toch altijd de sfeer van een groot dorp. Via de Via dei Rossi, de drukke Banchi di Sopra waar het best is te flaneren bij het vallen van de avond en dan, na de bekende winkelstraat de Via di Città kom je zo aan Il Campo. Er is zo veel te zien dat een groep er vooral moet op letten elkaar niet te verliezen. Gelukkig was er op die zaterdag een doortocht van mooie Old Timers met de nodige BI’s (bekende Italianen) of niet … maar de wagens waren het waard. Op de Campo werd uiteraard de klassieke uitleg verschaft over de Palio. Niet de enige in Italië, wel de meest bekende paardenkoers in het midden van een stad en verdediger van de eer der grote families. In september is hij soms te volgen op de Italiaanse TV. Na de Campo volgde een lichte klim om uit te komen aan de Duomo.  Aan de buitenkant moet je het wel even gewoon worden.  Voor sommigen uit de groep kwam het wat overweldigend over en ik kan dit wel begrijpen. Eens je binnen bent is het toch een andere belevenis en Arber deed zijn uiterste best om in deze religieuze plaats toch wat extra uitleg te geven.

Het werd tijd om een, of liever zelfs twee van onze werken van barmhartigheid te concretiseren: inderdaad, de eerste 2 nl. de hongerigen spijzen en de dorstigen laven … u heeft het begrepen.  Arber nam ons mee naar een fijn adres, il Pomodorino, met tussendoor nog een kleine stop voor mooie foto’s. Eenmaal gezeten aan de tafel voor de dis hadden we snel het tweede werk voorrang op het eerste gegeven. Maar, als men een vleugel van het restaurant krijgt voor de groep, als daarbij niemand anders ons stoort, dan komt de opgestapelde vermoeidheid naar boven in verschillende vormen. René, onze fotograaf, heeft die 4-daagse in alle stilte zijn lens op alles en nog wat gericht, met geduld en kennis.  Als je dit leest, dan denk je maar eens aan hem, ik neem aan dat we over een korte tijd ook zijn kunsten zullen bewonderen. Alvast onze dank. Tijdens het avondeten in de Antica Quercia, de avond voordien, had Daniëlle al haar charmes ontplooid om haar Erik te overtuigen zijn topmop te vertellen. Ze was er helaas niet in geslaagd en, zonder te twijfelen aan de charmes van Daniëlle, kan ik Erik toch bijtreden want er was in het restaurant zoveel lawaai, van nog grotere tafels dan de onze, dat elke mop op voorhand gedoemd was om te mislukken … en kijk, op deze super gezellige middag in Siena kwam Erik plots in beweging, een kleine blik naar de tafel en iedereen had begrepen, iedereen wist dat het momentum zou komen … en toens, met een onnavolgbaar Gens accent, was hij vertrokken, eerst rustig, als wou hij ons allen de gelegenheid geven “mee te zijn”, daarna, als een stoomtrein die traag het station verlaat en verder bolt met een steeds stijgend ritme, daar ging hij en zo hield hij de spanning erin met accent en mimiek tot de onverwachte ontploffing: “en woarom spreken we toens  Argenteins??”

Een prachtige oneliner voor een magnifiek aangebrachte mop. Het was de moeite om een dagje langer te wachten!

De uren liepen voorbij en we gingen op stap, terug richting Basilica di San Francesco, waar ons een jammer voorval overviel. Een zaak van twee keer niets zou je zeggen. Onze bus die wat te lang had stilgestaan bij het ophalen van de groep en een boete riskeerde gekoppeld aan een overijverige politieman. Dan heb je meestal prijs. Om het verhaal niet te lengen: de groep heeft de boete betaald en dat was het. De chauffeur heeft de terugrit naar Barberino netjes afgewerkt en ons nog wat rusttijd gegeven voor l’ultima cena!

 

Het viel gunstig uit. Men zou voor ons koken. De tafel mooi gedekt, klaar voor nog een Italiaans onderonsje. Je kan er maar best op voorbereid zijn want je weet dat je minstens 4 gangen voorgeschoteld krijgt. Voeg daarbij het heerlijke druivensap en de rekening is vlug gemaakt, zeker     in het begin van de avond. Later, als de geest door het “water” wat beneveld is en wat ronddwaalt als een verloren soldaat op zoek naar zijn eenheid,  is men meestal tevreden in de armen van Morpheus …

Tags:

Nog geen reacties.


Reageer